Test: Pielęgniarstwo geriatryczne - zestaw 3

1. 1 Pielęgniarka planuje na oddziale działania zapobiegające zespołowi majaczeniowemu. Za grupę najbardziej zagrożoną powinna uznać:

   A seniorów przyjmowanych planowo do leczenia uzdrowiskowego B chorych z otępieniem, po zabiegach operacyjnych oraz leczonych w intensywnej terapii C pacjentów poniżej 65. roku życia, w pełni sprawnych funkcjonalnie i poznawczo D chorych z dobrze kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, bez innych obciążeń zdrowotnych
   

   Higieja wyjaśnia

   Delirium najczęściej dotyka chorych, u których mózg ma już zmniejszoną rezerwę: z otępieniem, po operacjach, w intensywnej terapii, a także gorączkujących i odwodnionych. Profilaktyka jest w dużej mierze pielęgniarska - nawodnienie, okulary i aparat słuchowy przy chorym, oświetlenie zgodne z porą doby, wczesne uruchamianie i kontrola bólu. Sam wiek metrykalny bez tych obciążeń jest znacznie słabszym czynnikiem ryzyka.

   Podstawa: Wojszel Z., Bień B.: Wielkie problemy geriatryczne [w:] Kędziora-Kornatowska K., Muszalik M. (red.): Kompendium pielęgnowania pacjentów w starszym wieku, Czelej, Lublin 2007 · Rozwinięcie tematu

2. 2 Opiekunka 80-letniego chorego leczonego pochodną sulfonylomocznika zgłasza, że od kilkunastu minut pacjent jest pobudzony i agresywny, ma zlewne poty i przyspieszone tętno. Pielęgniarka powinna w pierwszej kolejności:

   A oznaczyć glikemię glukometrem i przy niskim wyniku podać węglowodany proste B podać dodatkową dawkę leku przeciwcukrzycowego, zakładając zaostrzenie cukrzycy C uspokoić chorego i poczekać z oceną do pory kolejnego posiłku D potraktować zachowanie jako objaw psychiatryczny i odstawić leczenie przeciwcukrzycowe
   

   Higieja wyjaśnia

   U osoby starszej niedocukrzenie rzadko wygląda podręcznikowo: zamiast wilczego głodu i drżenia rąk pojawiają się pobudzenie, agresja, splątanie, poty i tachykardia. Taki obraz bywa brany za zaburzenie psychiczne lub początek otępienia, a wystarczy jedno nakłucie palca, żeby to rozstrzygnąć. Zwłoka jest niebezpieczna, bo przedłużona hipoglikemia trwale uszkadza mózg.

   Podstawa: Wieczorowska-Tobis K., Talarska D. (red.): Geriatria i pielęgniarstwo geriatryczne, PZWL, Warszawa 2009, rozdział o cukrzycy w wieku podeszłym · Rozwinięcie tematu

3. 3 Odleżynę pierwszego stopnia w skali Torrance'a rozpoznaje się, gdy stwierdza się:

   A owrzodzenie sięgające powięzi, z martwicą w dnie rany B nieblednące zaczerwienienie z uszkodzeniem naskórka i pęcherzami wypełnionymi płynem surowiczym C ubytek obejmujący pełną grubość skóry właściwej i tkankę podskórną D zaczerwienienie skóry, które blednie pod naciskiem palca i ustępuje po odciążeniu
   

   Higieja wyjaśnia

   Pierwszy stopień to jeszcze odwracalny sygnał ostrzegawczy: mikrokrążenie reaguje, więc zaczerwienienie blednie pod palcem. Dopiero drugi stopień oznacza rumień nieblednący z uszkodzeniem naskórka i pęcherzami. Te dwa stopnie mylą się na egzaminie najczęściej, a przy łóżku różnica jest fundamentalna - pierwszy stopień da się cofnąć samym odciążeniem.

   Podstawa: Kędziora-Kornatowska K., Muszalik M., Skolmowska E. (red.): Pielęgniarstwo w opiece długoterminowej, PZWL, Warszawa 2010, rozdział o odleżynach · Rozwinięcie tematu

4. 4 Podczas badania fizykalnego 79-letniego chorego z niewydolnością serca najbardziej wiarygodnym objawem zastoju, mającym również znaczenie rokownicze, jest:

   A przyspieszona czynność serca B oddawanie moczu w nocy C poszerzenie żył szyjnych D podwyższone ciśnienie tętnicze
   

   Higieja wyjaśnia

   Wypełnione, poszerzone żyły szyjne odzwierciedlają podwyższone ciśnienie w prawym przedsionku, czyli rzeczywisty zastój, i wiążą się z gorszym rokowaniem. Tachykardia u seniora może wynikać z gorączki, bólu czy niedokrwistości, a nykturia równie dobrze ze schorzenia gruczołu krokowego - oba objawy są zbyt mało swoiste, by na nich opierać ocenę.

   Podstawa: Życzkowska J.: Niewydolność serca [w:] Wieczorowska-Tobis K., Talarska D. (red.): Geriatria i pielęgniarstwo geriatryczne, PZWL, Warszawa 2008 · Rozwinięcie tematu

5. 5 Chory rozpoczyna leczenie glikokortykosteroidem wziewnym. W ramach edukacji pielęgniarka powinna zalecić:

   A wypłukanie jamy ustnej wodą bezpośrednio po każdej inhalacji B profilaktyczne przyjmowanie antybiotyku przez cały okres leczenia wziewnego C przyjmowanie leku wyłącznie na czczo, co najmniej godzinę przed śniadaniem D popijanie leku mlekiem w celu ochrony błony śluzowej
   

   Higieja wyjaśnia

   Część dawki osadza się w jamie ustnej i gardle, sprzyjając grzybicy oraz chrypce, dlatego po każdej inhalacji chory płucze usta, a najlepiej także myje zęby. Ryzyko rośnie u seniora z suchością błon śluzowych i protezami zębowymi. Komora inhalacyjna dodatkowo zmniejsza depozycję leku w jamie ustnej, a przy okazji ratuje chorych, którym nie wychodzi koordynacja wdechu z uwolnieniem dawki.

   Podstawa: Wieczorowska-Tobis K., Talarska D. (red.): Geriatria i pielęgniarstwo geriatryczne, PZWL, Warszawa 2008, rozdział o chorobach układu oddechowego · Rozwinięcie tematu

To jest wersja demonstracyjna z limitami - poza demem czeka jeszcze 25 pytań. Wykup pełny dostęp i zdaj egzamin! Mam już dostęp .